Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘organisatie advies’ Category

De bibliotheek van de 100 talenten: recensie bibliotheekblad

Advertenties

Read Full Post »

Binnenkort verschijnt er een boek waaraan ik met veel plezier heb meegewerkt. De bibliotheek van 100 talenten is een innovatief concept voor de jeugdbibliotheek van de toekomst. Centraal staat het actief gebruiken, exploreren en delen van verbeelding en informatie; voor en door de kinderen. Nieuwe kennis ontstaat voor het kind, nieuwe ideeën worden ontdekt en nieuwe werkwijzen voor de bibliotheek worden ontwikkeld.

Soon, the book that I have happily been working on will be published. The library of 100 Talents is an innovative concept for the future youth library. It’s about actively using, exploring and sharing imagination and information; by children and for children. New knowledge will originate for children; new ideas will be discovered and new ways of working for the library will be developed.

(boek verschijnt voorjaar 2010 – book will be published  in spring at NBD/Biblion)

Vooruitblik op de kaften:

Read Full Post »

Vandaag gingen we twee scholen bekijken die door verschillende bouwbrigades zijn gebouwd . Op weg naar Puerto Diaz, waar ik in 1997 heb geholpen met het bouwen van het eerste deel van de school, stopten we eerst in Guapinolapa, ondersteund in 2008. In Guapinolapa hadden veel ouders en kinderen zich in de school verzameld, ondanks de grote vakantie. Ze vertelden hoe blij ze zijn met de school, en dat de juffen langsgaan bij de ouders om ze te motiveren om hun kinderen naar school te sturen. Dit is erg succesvol, want de meeste kinderen komen naar school, ondanks dat het soms wel vijf kilometer lopen is.

De weg naar Puerto Diaz is helaas weer slecht en na een stoffig uurtje hobbelen kwamen we aan. Er was sinds 13 jaar natuurlijk wel veranderd. De school was enorm uitgebreid met nog twee bijgebouwen, tamelijk schone latrines, een podium en een speeltuin. Ook had een andere bouwbrigade gezorgd voor meubels en lesmaterialen. Onze voetafdrukken, die we met onze naam erbij in de veranda hadden achtergelaten, waren nog steeds goed zichtbaar. De school is van drie naar acht juffen uitgegroeid, en er gaan ongeveer 200 kinderen daar naar school. Ik vond het heel mooi om te zien. Ik herinnerde me nog veel gezichten, maar de namen waren wel wat weggezakt. Het was goed om herinneringen op te halen, ik herkende zelfs nog de kleine meisjes die toen voor ons hebben gedanst. Een van hen was zelf een juf geworden. De gemeenschap is inmiddels een stuk welvarender, en de watervoorziening is enorm verbeterd. In 1997 was er voor het hele dorp maar één waterput op het dorpsplein, inmiddels zijn er overal langs de weg kraantjes. En nog steeds zijn de mensen er blij en optimistisch en kun je er in het haventje heerlijk vis eten die net vers was aangekomen.

Pleintje aan de haven in Puerto DiazVissersboten in Puerto Diaz

Terug hadden we even tijd voor een kleine wandeling over de nieuwe markt en om wat te eten. In de stad zag ik ook weer veel verbetering. Al was het alleen maar dat de straten nu schoon zijn, maar er zijn ook veel meer winkels, ik heb zelfs twee sportcentra gezien. Er zijn meer hotels, restaurants, banken en minder bedelende kinderen op straat. Er is als het ware een middenklasse ontstaan die er 13 jaar geleden echt nog niet was. Ook zijn de vele waarschuwingen voor landmijnen verdwenen, dus dat probleem is inmiddels kennelijk opgelost.

Om 20.00 moest ik in de lokale TV-studio zijn, omdat ik werd geïnterviewd voor de lokale televisie over Damanhur. Wel even spannend of ze het niet zouden vermengen met mijn rol als voorzitter van de stedenband, maar dat werd volgens afspraak heel keurig niet gedaan. Ik was heel blij dat er zoveel aandacht aan werd besteed, maar bij terugkeer in het hotel bleek dat ik steeds half in beeld was geweest doordat er een grote computer voor ons op tafel stond. Nou ja, een aantal mensen hebben in ieder geval veel lol gehad. Aangezien het programma gemiddeld meer dan 6000 kijkers heeft, denk ik toch dat het belangrijk is geweest en dat het voor Damanhur mensen zal opleveren die komen helpen met het volgende project.

Klik hier voor een filmpje over Damanhur.

Om 21.00 was het tijd voor het volgende feestje, een bijeenkomst van de club jongeren tussen 20 en 30 jaar, genaamd Teleton. Allemaal leuke en enthousiaste mensen, op twee na allemaal afgestudeerd en momenteel werkend, wat op zich al bijzonder is in deze stad waar veel werkeloosheid is . Beetje eten, beetje dansen en vooral ook kennis uitwisselen. Een mooi initiatief!

Read Full Post »

Interview voor de lokale TV

Vandaag bezochten we de gemeenteraad en haalde iedereen herinneringen op aan 25 jaar stedenband. Inmiddels begint de boodschap dat we als stedenband moeten stoppen aan te komen, men vindt het nog steeds heel jammer, maar er is al meer acceptatie. De vergadering zelf verliep niet heel officieel, hoewel de aanspreekvormen wel heel formeel en officieel zijn. Wat me vooral opviel was dat het kennelijk heel normaal is om je mobieltje aan te laten staan en zelfs op te nemen. Na 2 uur vergaderen, werden we geïnterviewd door de gezamenlijke pers. Bijzonder origineel vond ik de journalist Jerry Hernandez van kanaal 14, die ons vroeg of wij aan hen vragen wilden stellen, in plaats van zij aan ons. Op die manier kwam er een leuk gesprek op gang. Vervolgens werden een aantal van ons afzonderlijk geïnterviewd. Dat vond ik toch wel een bijzondere ervaring moet ik zeggen, en vooral ook heel leuk. Natuurlijk waren er kritische vragen, maar die wisten we goed te pareren.

Getraumatiseerde chimpansee in de dierentuin van Juigalpa

Na de sessie met de journalisten vertrokken we naar de plaatselijke dierentuin. Hoewel deze naar onze maatstaven niet echt geweldig is, trekt de dierentuin veel toeristen, ook uit eigen land. De hokken van de dieren zijn echter heel erg klein, en vooral de chimpansee leek ons erg getraumatiseerd in zijn veel te kleine kooi waar de bezoekers veel te dichtbij kunnen komen. De aap gooide zijn eigen uitwerpselen en raakte één van ons, niet leuk, maar we konden het ons voorstellen. ’s Middags bespraken we het nieuwe project “duurzaam toerisme” met Intur, een organisatie die toezicht houdt op het niveau van serviceverlening aan toeristen in hotels en restaurants en nieuw beleid ontwikkelt voor het toerisme in de regio.

’s Avonds namen we afscheid van Laura in restaurant Palo Solo, onder het genot van een lied speciaal voor haar door de Mariachis. Daarna sprak ik met de journalist Jerry, over het project in Damanur. Hij was enthousiast, en stelde voor om de volgende avond live in zijn programma te komen. Daar zei ik geen nee tegen!

Read Full Post »

De eerste generatie kennismanagement kenmerkt zich door het opslaan en optimaal distribueren van de ‘kennis die aanwezig is’ (‘stock’ – benadering). Het nadeel hiervan is dat de ‘eigenaar’ van de kennis en de plaats waar deze is opgeslagen ‘los van elkaar’ komen te staan. Dit geeft allerlei gedrag- en benuttingproblemen (bv: Van wie is deze kennis eigenlijk afkomstig? Is het een betrouwbare bron? Kan ik deze kennis wel vertrouwen?).

De tweede generatie kennismanagement hanteert een flow – benadering. In deze benadering wordt kennis niet als een statisch, geautomatiseerd vast te leggen, gegeven maar als een overtreffende trap van kennisuitwisseling beschouwd. Het gaat om verbindingen die ontstaan door interactie tussen mensen
(I Link, Therefore I Am).  Het gaat bij de tweede generatie kennismanagement om kennisbenutting van coöperatieve samenwerkingsverbanden. Bij coöperatieve samenwerkingsverbanden werkt men gezamenlijk aan bepaalde activiteiten, maar als een partij besluit uit dit verband te stappen voelen de overige partijen nauwelijks ‘pijn’. Het gaat over ‘los – vaste’ verbindingen.

Bij collaboratieve samenwerkingsverbanden zijn de partijen als het ware met elkaar verstrengeld en soms zelfs tot elkaar ‘veroordeeld’.  Als een partij opstapt leidt dit tot écht waardeverlies, omdat er kennis verdwijnt die niet makkelijk te vervangen of kopieerbaar is. Inmiddels zijn de contouren van derde generatie kennismanagement al duidelijk zichtbaar. Bij collaboratieve samenwerkingsverbanden gaat het om het slim afstemmen, verbinden en verzilveren van de vermogens van individuen, de kracht van het collectief (d.w.z. het type organisatievorm waarin men werkt: groep, project, team, netwerk, community) en de ondersteunende informatietechnologie (bv. web 2.0 software toepassingen zoals wiki’s, social networking, podcasts, blogs, peer-to-peer netwerken). Software maakt het mogelijk om de interne en externe kennisstromen te organiseren om sneller, innovatiever flexibel en creatiever te kunnen opereren. Hierbij is het zaak dat een organisatie in staat is zichzelf tijdig te revitaliseren.

Bron: www.k3nnismanagement.nl

Read Full Post »

Corporate Alzheimer : Geheugenverlies van de organisatie door slecht kennismanagement

Bron: http://www.taalkabaal.nl/managertaal.html

Read Full Post »

De eerste vraag over kennisproductiviteit in een kennismakingsgesprek
“Wat kan jij doen om onze kennisproductiviteit te verbeteren?” Deze vraag krijg ik bijna altijd als eerste voorgeschoteld als ik met iemand in gesprek ga over kennisproductiviteit. In eerste instantie had ik dan keurig mijn “elevator pitch” bij de hand, en dan gingen we daar tijdens het gesprek meestal dieper op in.

De diagnose waar kennisproductiviteit verbeterd kan worden
Dat vond ik echter niet bevredigend, en de laatste tijd experimenteer ik met manieren om de bal terug te leggen. Dit levert meestal zeer geanimeerde gesprekken op, want dan praten we meteen over de essentie van mijn toegevoegde waarde voor hun kennisproductiviteit. Namelijk wat ik kan doen in DIE organisatie of voor DIE persoon om kennis productiever in te zetten. Dan ga je ook dieper op het onderwerp in, maar veel gerichter. Zonder een goede diagnose, geen goede remedie. Dat leidt alleen maar tot het inkopen van prachtige systemen voor kennismanagement, zonder dat het onderliggende probleem zelfs maar benoemd wordt.

Een voorbeeld
Een manager van een vrij grote afdeling met zeer seniore creatievelingen zoekt naar manieren om het kennisdelen en samenwerken tussen de collega’s te verbeteren. Ze vertelt over haar afdeling, en zegt ook heel kort iets over de sfeer. Dit trekt mijn aandacht, want ze schetst een sfeer die in mijn ogen niet bevorderlijk is voor het delen van kennis. De opvatting “kennis is macht” overheerst, en men is competitief. Vervolgens vraagt ze hoe de kennis productiever ingezet kan worden, waarbij ze in eerste instantie vooral naar ICT-oplossingen kijkt. Ik vraag of er bereidheid is om naar de sfeer en de houding van de mensen te kijken. Dit gedrag wordt meestal veroorzaakt door onzekerheid over de positie (bijvoorbeeld bij reorganisaties of na fusies), of als mensen onzeker zijn over zichzelf (wat me onwaarschijnlijk leek, gezien de senioriteit van de mensen op haar afdeling). Gedrag en werksfeer zijn heel belangrijke onderdelen van kennisproductiviteit. We praten even kort over het creëren van een goede leeromgeving op het werk (zie ook mijn eerdere post over het Corporate Curriculum). Hier zal ze nog even over gaan nadenken. Overigens is de afdeling inderdaad ontstaan na een fusie tussen verschillende afdelingen.

Conclusie
Vragen genereren antwoorden, maar soms is het beter om een vraag met een wedervraag te beantwoorden. Kennisproductiviteit is niet een product, maar een proces. Als er een probleem is, dan is het belangrijk hiervan de oorzaak te vinden. Als er een goede diagnose is, dan is de kans het grootst dat de gekozen oplossing het probleem op het gebied van kennisproductiviteit ook zal oplossen. Dan wordt er maatwerk geleverd, in plaats van een kennismanagement systeem. Dit vergt echter ook veel vertrouwen en een goede samenwerking, vooral in de beginfase van een project.

Read Full Post »